رفتـــــم ، ولی رفتنم خیلی طول كشید . تا راضیشون كنم و دلشونو بدست بیارم ( كه آخرشم نفهمیدم دلشون با مــــن بود كه برم یا با مـــــن بود كه برگردم ) زمان زیادی و دوستای زیادی رو از دست دادم .

اونجا كه رسیدم عطر و بوی خاك و خاكیان مستم كرد ... من كه می دونستم قوانین جهانی رو ؛ متعجب كه چرا كسی در رعایت كردنش تلاشی نمی كنه كه هیچ ، حتی رعایت نكردنش بهتر از رعایت كردنشه و فراموش كردن قوانین به حساب ایمان و عقاید دینی كذاشته شده ؛  منــــــــم همرنگ اونا شدم .

روز واقعه ، متوجه نبودم و نبـــودیم ..  چون همه فراموش كرده بودیم  ، یــا نـــــــــه بحث فراموشی نبود ؛ یــــه عده اعتقادمونو به اون اصول از دست داده بودیم یــــه عده هم بی خبر از اونا به این وادی پا گذاشته بودیم و یــــه عده هم صِرف همرنگی ، كنار گذاشته بودیمشون .

الان ســــــــــــالها از اون روزها می گذره و من و امثال من درگیر این افكار كه واقعــاً   چــــــــــــــرا ؟!!

چرا یكی از اصول جهانی ارتش و جنگ رو زیر پا گذاشتند و ما هم ندانسته دین و عقاید رو در اولویت قرار دادیم  و این شد كه نتراشیدن ریش ، راه نفوذ گازهای شیمیایی رو باز كرد و چــــــــــــــــــه ها كه نشد .

الان مائیم ..و درد ..و بستر بیماری ..و داروی نایاب ..و خرج زندگی ..و دخلِ نــــدار ..و خانواده ی زجر كشیده ..و بــدتــر از همه ، دیـــــــــــــــــد ناجوانمردانه ی بعضی از آنها كه در حفظ جانشان ، جانمان را گــــرو گذاشتیم!

راستی چــــــرا ؟!

این مطلب ، درهم برهم های ذهن خودمه، برای بیان علامت سوالی كه در ذهنم بوده و هسـت ...

 نقل قول نیست .

خیلـــــــــــــــی وقته ، تو وجودم یه خلائی یه كمی ئی حس می كنم .

انگار می خوام یه رنگی به خودم بگیرم ، ولی بین رنگـــارنگی عالم گیر كردم ! ..

هر رنگی كه به نظرم زیباتر میاد ، با نزدیك شدن بهش ..

 متعجبانه ، فقــــــط سیاهی رو،  توش می بینم ! ..

نه اینكه ناامیــدم ، یا افســـرده ام ، یا روحیــــه ام رو از دست دادم ..

چیـــزی كه آرامش مطلـــق بهم بده ، پیـــدا نمی كنم!..

همه چیز نسبــــــی و ناقصـــــه ..

...

رو آوردم به خـــــــــــــــــدا ..

 ولی ؛ قرار گرفتن تو راه حقیقی و راه خدا ، آسون نیست ..

شناختی حقیقی ، می خواد .. امــــــــــــا ..

اونایی كه به شناختی حقیقی دست یافته اند ، و می تونن راهنما باشن

كجان ؟! ..

خاموش شـــــده اند و سكوت اختیار كرده اند

ما بقی ، اظهار می كنند كه راهی كه دارن می رن راه حقیقته .. ولــــــــی ..

 هنوز خــــــود ، در لابه لای علائم گیج كننده ی ساخت خودشون (بر مبناء منافع خودشون )

 گیــــــــــر كرده اند

و در " آغـــاز هیــــــچ نبود ،

جــــــز یك كلمـــــــه؛ 

و آن کلمـه ، خـــــــدا بود "

عظمـت ؛ همــواره در جستجــوی چشمـــــی که او را ببینـــد ،

و خـــوبـــی ؛ همواره در انتظار خــــــردی که او را بشنـــــاسد ،

و زیبـــــائـی ؛ همواره تشنــــه دلـــــــی که به او عشق ورزد ،

و جبــــــروت ؛ نیازمند اراده ای که در بـرابرش ، به دلخــواه ، رام گردد

و غـــــــرور؛  در آرزوی عصیـان مغــــــــروری که بشکندش و سیرابش کنـد

و خــــــــدا ؛ عظیـــم بود و خـــوب و زیبـــــا و پر جبــــروت و مغــــرور

اما کســـی را نداشت

خــــــــدا آفـریـدگار بود

و چگـونه می توانست نیـافرینـــــد ؟

و خـــــــدا مهـربـان بود

و چگــونه می توانست مهـــــر نورزد ؟

...

هیچکس او را نمی شنــــاخت ،

هیچکس با او " انـــس " نمی توانست بست .

" انســان " را آفرید

و این ، نخستین بهـــــــار خلفت بود .

یکی ازجذابترین تعبیرات نفس و عشـق،قصه دیووسلیمان است که ازدیربازدرادب پارسی به اشاره و تلمیـــح ازآن یادشده است.

قصه چنین است که سلیمان فرزندداود،انگشتری داشت که اسم اعظم الهی برنگین آن نقش شده بودوسلیمان به دولت آن نام،دیووپری راتسخیرکرده وبه خدمت خوددرآورده بود،چنانچه برای اوقصروایوان وجامهاوپیکره هامی ساختند.این دیوان،همان لشکریان نفسندکه اگرآزاد
باشند،آدمی رابه خدمت خودگیرندوهلاک کنندواگردربندوفرمان سلیمان روح آیند،خادم دولتسرای عشق شوند.

روزی سلیمان انگشتری خودرابه کنیزکی سپردوبه گرمابه رفت.دیوی ازاین واقعه باخبرشد.درحال خودرابه صورت سلیمان درآوردوانگشتری راازکنیزک طلب کرد.کنیزانگشتری به وی دادواوخودرابه تخت سلیمان رساندوبرجای اونشست ودعوی سلیمانی کردوخلق ازاوپذیرفتند(ازآنکه ازسلیمانی جزصورتی وخاتمی نمی دیدند.)وچون سلیمان ازگرمابه بیرون آمدوازماجراخبریافت،گفت سلیمان حقیقی منم وآنکه برجای من نشسته،دیوی بیش
نیست.اماخلق اوراانکارکردند.وسلیمان که به ملک اعتنایی نداشت ودرعین سلطنت خودرا مسکین وفقیرمی دانست،به صحراوکناردریارفت وماهیگیری پیشه کرد.

دلی که غیب نمایست وجام جم دارد

زخاتمی که دمی گم شود،چه غم دارد؟